Mijn valies is al grotendeels gepakt,  ik weet al wat ik zal aandoen om naar huis te gaan (om gewicht en plaats in mijn koffer te sparen) en Leyla en ik beginnen elkaar enkel nog meer te pesten: “Binnenkort ben ik weg! Naar België!” – “Och.” – “Nog TWEE dagen, Leyla!” – “Neen, nog 100.” – “Jamaar, mijn echte mama wacht op mij.” – enz.

Leyla en Ali zijn trouwens nog altijd super lief voor mij. De laatste dagen maakt Leyla speciaal voor mij nog mijn Turkse lievelingsgerechten (dolma, sigara böreği, hamsi…) en koopt allerlei lekkere dingen. Morgen ga ik hen als afscheidscadeau twee mooie ingekaderde foto’s geven. Leyla was al de hele tijd aan het zeuren dat ze een mooie foto van me wou om in te kaderen en het leek me wel een leuk cadeau. Toen ik daarnet met mijn zakken terugkwam van de stad was ze wel enorm curieus. “Wat heb je gekocht? Cadeautjes? Amai, dat weegt wel veel! Je koffer zal zwaar worden! En en en? Wat heb je nu gekocht? ‘t Is precies een kader?” Toen heb ik haar maar buitengesjot.

Deze foto is de laatste die in Ankara getrokken is waar we alle vijf op staan. Het moest en zou een groepsknuffel zijn, want Eline en Liene vertrokken de dag erop uit Ankara.

Aan alle mooie liedjes komt helaas een eind, maar ik ben er niet ontzéttend droevig om. De andere meisjes hebben af en toe het gevoel dat ze er meer uit hadden kunnen halen, maar ik zou het op precies dezelfde manier aanpakken, mocht ik de kans krijgen om vijf maanden terug te gaan in de tijd. Iedereen weet het goed genoeg: Erasmus is eigenlijk grotendeels vakantie, maar ‘t was voor mij wel erg leerrijk. Ik heb zoveel mogelijk tripjes proberen te maken om ook andere plekken in Turkije te leren kennen, heb fantastische mensen leren kennen, héél veel Turks gesproken, heb de Turkse mentaliteit van dichtbij ervaren, enz.

Het deed me trouwens deugd om eens een half jaar ver weg te zijn van het Belgische leven. Door zo ver weg te zijn van vrienden en familie begin je over veel zaken na te denken en ik heb in mijn hoofd al een heleboel geweldige toekomstplannen gesmeed! Maar hoe fijn het hier ook was, het is natuurlijk altijd leuk om naar huis te komen. Zondagochtend zal ik mijn ouders eindelijk nog eens goed kunnen vastpakken, in de namiddag komen mijn tantes al op bezoek, maandag zal ik Stephanie en Emmy opzoeken in Gent, donderdagavond ga ik met Jowein naar een optreden in ‘De Centrale’, vrijdagnamiddag ga ik voor de verandering nog eens naar Gent, deze keer om mijn mateke Sanne nog snel te zien voor ze op snowboardvakantie vertrekt en het weekend erop hoop ik te verhuizen naar mijn (alweer) nieuw kot. Bovendien wacht ook mijn gloednieuwe 90mm-lens thuis op mij!

Nog één keer slapen (allez, misschien een halve keer nog op het vliegtuig morgennacht) en ik ben thuis! Knuffels voor iedereen!

Başarılar dilerim!

De punten waren natuurlijk dik in orde en mijn leerkrachten waren heel blij met mijn kleine attentie. Ender Hoca vroeg me nog eventjes hoe ik het ervaren had om op Hacettepe te studeren en ik probeerde zo eerlijk mogelijk te antwoorden. Ik zei dat het gemakkelijker was dan in België en dat het voor mij wel goed was dat zij, als leerkrachten Duits, zo vaak Turks gesproken hadden in de les, maar dat de Turkse studenten liever zouden hebben dat er meer Duits gesproken wordt.

Ook Fatma Hoca wilde natuurlijk nog een praatje met me maken. Ze was zoals altijd enorm vriendelijk! Ze zei dat ze me van de zomer zeker wil zien als ik terugkom, dat ik altijd welkom ben bij haar thuis, dat mijn Turks zoveel verbeterd is, enz. Als een echte verturkste Europeaan reageerde ik op haar gastvrijheid, becomplimenteerde haar en haar mooie dochtertje en bedankte haar voor alles. Ze schaamde zich een beetje omdat ze niet meteen iets vond om me te geven als herinnering aan haar, maar naast het mandarijntje en het kaarsje kwam ze nadat we eigenlijk al afscheid genomen hadden plots nog af met een boek. ‘Mucizeler adasına yolculuk‘ is oorspronkelijk een Duits kinderboek (‘Die Reise zur Wunderinsel‘), geschreven door Klaus Kordon, maar Fatma Hoca gaf me uiteraard de Turkse vertaling, deels omdat ze mij zoveel mogelijk Turks wil doen bijleren, maar waarschijnlijk ook omdat zij het boek samen met nog iemand anders naar het Turks vertaald heeft.

Ook de andere Belgische meisjes hebben afscheid genomen van hun leerkrachten. Zij hadden het meeste contact met Zeynep Hoca, ongeveer de meest atypische Turkse vrouw die ik hier in Turkije gezien heb denk ik: kort blond stekelhaar, meestal kortgerokt en heel erg speciaal (maar wel mooi) gekleed. Hier op de foto valt het goed mee.

Hier zijn nog enkele foto’s van de campus: het medisch centrum, de post, Eline en ik in de bib, een moskee (hadden we nog nooit opgemerkt!), een van de vele banken en Liene en ik.

Görüşürüz, Hacettepe!

We reden meteen naar de feribot. Met auto en al werden we overgezet en na 10 minuutjes kwamen we aan in Kilitbahir. We reden naar een monument voor de slachtoffers van de vele oorlogen in Çanakkale, dit staat trouwens naar het schijnt op het meest westelijke punt en dus ‘het begin’ van Turkije. Daarna reden we naar een Frans kerkhof en op de terugweg volgden we een plakkaatje dat ons naar een klein museum over Çanakkale bracht. We hebben ook nog enkele schuilkelders bezocht en een daarbijhorend museum.

Om terug te gaan moesten we natuurlijk nog eens de veerboot nemen. Toen reden we naar het centrum en haalden we Ali, Fatma’s neef, op. Omdat we erg veel honger hadden reden we naar een winkeltje waar ze kraakverse (en zelfs nog een beetje warme) simits (ringvormig krokant broodje met zaadjes op) verkochten. Daarna wandelden we wat rond in het centrum en plots kwamen we een winkel tegen waar ze etsiz çiğ köfte verkochten. Dit is rauwe köfte zonder vlees. Wat zit er dan wel in? Naar ‘t schijnt bulgur (= een soort rijst) en héél veel kruiden. Het is superlekker, zo gerold in een krokant blaadje sla en met een velletje dürüm errond, maar voor mij was het net iets te pikant.

Voor we naar huis gingen kwamen we een sportwinkel tegen, hier kochten zowel Eline als ik nieuwe schoenen. Jeej! Toen we thuiskwamen had Fatma’s mama lekker voor ons gekookt: köfte met rijst en groentjes. We deden nog eventjes een schoonheidsslaapje en toen was het tijd om naar een rock café te gaan.

‘s Ochtends stond er weer een heerlijk ontbijt voor ons klaar. De mama had speciaal börek gemaakt met spinazie! Iets na de middag vertrokken we naar Troya. Het was er prachtig! Buiten een bus Japannertjes waren we de enige mensen die er rondliepen. Fatma was onze gids en de hele tijd waren er twee katjes die ons volgden.

Op de terugweg zagen we de restanten van een bos dat vorige zomer bijna helemaal afgebrand is. Fatma reed er met ons naar toe en het was echt verschrikkelijk: je kon er de rooklucht nog ruiken en er vlogen nog steeds stukjes as in het rond. Echt zonde, want het was vroeger een heel mooi bos, wist Fatma ons te vertellen.
‘s Avonds kregen we weer erg lekker eten voorgeschoteld. Meteen na het eten had Fatma’s mama voor ons gesuikerde popcorn gemaakt, wat superlekker smaakte na hier in Turkije al de hele tijd gezoute popcorn te moeten eten. Ik had al te veel gegeten en toen die popcorn nog… Echt waar, ik kon amper nog stappen. Gelukkig zagen we die avond thuis gewoon een film. Het werd logischer wijze ‘Troy’, maar helaas hadden ze enkel de gedubde versie. Na Troy stak Fatma’s neef ook nog ‘Ice Age’ in de dvd-speler. Deze film was ook gedubd, maar het was echt enorm grappig! Van die onnozele stemmetjes in het Turks zijn hilarisch.

De volgende dag was het al onze laatste dag. Eerst gingen we op bezoek bij familie van Fatma. Daar kroop een achternichtje van haar rond. Nehir heette het meisje, ze is twee jaar oud en enorm schattig! We zaten nog geen minuut neer en plots kwamen er wel tien vrouwen met şalvars (= harembroeken, keibreed en enorm gemakkelijk) en een hoofddoek zo half op het hoofd gesmeten binnen. Echt geweldig om te zien. We kregen ook een soort warme pap voorgeschoteld. We wisten niet goed wat er allemaal in zat, maar ‘t was wel lekker!
Daarna maakten we een wandeling langs het water, zagen het paard dat in de film ‘Troy’ gebruikt werd (waar Brad Pitt dus ingezeten heeft!), bezochten een museum in een oorlogsschip, aten iets en gingen dan op café.

‘s Avonds werd er voor de laatste keer nog eens voor ons gekookt en voor we vertrokken dronken we met z’n allen nog iets op café. We speelden er ook pictionary in het Turks!

Iets voor 22u00 was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen. Maar het is fijn om te weten dat ik zowel in Çanakkale als in Berlijn altijd welkom ben bij Fatma thuis.

Dinsdag legde ik in de namiddag het examen Duitse Spreekvaardigheid af, maar jullie kunnen het al raden, ik moest 70% van de tijd Turks spreken en voor de rest een beetje Duits. Het is blijkbaar wel heel goed gegaan, want ik heb 85% gehaald! Net voor het examen werd het ‘sfeerbeeld’-filmpje gemaakt en natuurlijk ook een heleboel foto’s!
‘s Avonds spraken Lien, Soetkin en ik af met Muzaffer Demirtaş, onze Turkse leerkracht uit België. Zijn vrouw was er ook bij!

Woensdag begon ik samen met de andere Belgische meisjes aan het examen Turks. Het ging goed! Na het examen was het helaas wel tijd om afscheid te nemen van Mahir Bey, echt een schat van een mens. Op de eerste foto zie je van links naar rechts ook nog de Hongaarse Erika, de Finse Jenny, ons Liene, Soetkin, Mahir Hoca, ikke, de Hongaar Atilla, Lien en Eline. De tweede foto heb ik hier ook geplaatst, omdat Atilla niet duidelijk op de eerste foto staat. Echt een zalige vent.

Donderdag had ik in de namiddag examen van ‘Text Typen’. Ook dat examen is denk ik wel vrij goed verlopen, bovendien had ik op het eerste partiële examen hele goeie punten, dus ik moet me niet echt zorgen maken. Na het examen werd er dan zoals ik al zei door de meesten afscheid van me genomen. Mijn tranen hadden ook enkele andere meisjes doen wenen – zo schattig.

Vrijdag had ik weer samen met de andere Belgische meisjes examen. De leerkracht wilde dat ieder van ons een soort ‘opstel’ schreef over een bepaald onderwerp. We konden kiezen tussen drie thema’s: literatuur en toerisme, cultuur en media en literatuur en media. Ik ben maar voor het eerste gegaan en heb anderhalve bladzijde vol gezeverd, hopelijk met succes.
‘s Avonds was er een afscheidsfeestje voor de Erasmusstudenten van de Ankara Universiteit, maar wij waren natuurlijk ook uitgenodigd. Dit feestje werd de ‘Cheers Party’ genoemd, omdat ze het geen ‘Goodbye Party’ wilden noemen.

Zaterdag zijn Lien en Liene in de namiddag bij mij naar “Finding Neverland” komen kijken en ‘s avonds werden we door Müslime en haar vrienden uitgenodigd in ‘Adrenal’ in Bahçelievler. Naast Müslime waren er nog drie mensen van mijn klas (Esra, Kubilay en Neşe) en nog wat andere vrienden van Müslime. Dit feestje was ook een soort afscheidsfeestje, want voor ik vertrek zal ik hen niet meer kunnen zien, vrees ik…

En plots is het alweer zondag. Voor ik vanavond met de bus naar Çanakkale vertrek, ga ik nog samen met Ali en Leyla op bezoek bij een vriendin van hen.

Tot binnenkort!

De eerste die in beeld komt is Nihan, zij speelt vrolijk een deuntje op het touwtje van haar pull. Daarna komt Hale in beeld, dit is het enthousiast zwaaiende meisje met de lange donkere haren in het rode kleedje. Daarna hoor je mij “hele hele hele” zeggen, waardoor İpek keihard begint te lachen. Hale had voor mij al een paar keer deze türkü (= een typisch Turks liedje) gezongen met een enorm grappig accent. Ze danste daarbij en de tekst gaat zo: “Hele hele hele hele, Anteplim. Gel yanıma dili datlım. Çifte telli çalıyor, kalkında oynayalım.” Hier kan je het liedje beluisteren. Vanaf 1:56 hoor je wat Hale altijd voor me zong.

Plots vraagt Hale me tussen het gelach door of ik ‘halay’ kan dansen – dit is een typisch Turkse dans. Ik zei natuurlijk ‘ja’. En hopla, voor ik het wist hield ik mijn pinkjes in de lucht en was ik aan het dansen. Let vooral de op servet die Hale in haar hand heeft! “Öğrenmiş lan!” (= “Ze kan het, maat!”)

“Bravo bravo!” hoor je ze zeggen, en daarna zegt iemand dat we nu zoals Fatma Hoca altijd zegt moeten applaudiseren. Fatma Hoca heeft de klas namelijk al érg vaak aangezet om te applaudiseren wanneer ik iets grappigs, liefs of schattigs gezegd heb.

Vandaag na het examen van ‘Text Typen’ heb ik moeten wenen toen iedereen afscheid van me nam… Er zijn namelijk veel mensen die dit weekend naar hun ouders vertrekken en tegen dat ze terug zijn zit ik alweer in België.

Mijn Duits-Turkse vriendin Fatma meent haar gastvrijheid alvast echt: volgende week ga ik samen met Eline naar haar familie in Çanakkale. Ze gaat ons daar alle leuke plekjes laten zien. Volgende zomer verwacht ze me ook in Berlijn, want ook daar heeft ze een huis, pal in ‘t centrum naar ‘t schijnt!

Vorig weekend ben ik trouwens samen met İdil bij Cansu blijven slapen, twee Turkse klasgenootjes van me die Duits studeren. Ze wilden per se dat ik eens bleef slapen voor ik wegging. Ze waren echt superlief. Cansu haar mama had ‘s avonds lekker eten gemaakt en ‘s ochtends had ze speciaal voor mij sigara böreği (gefrituurde bladerdeegrolletjes met kaas in) gemaakt! Je ziet İdil (links) en Cansu (rechts) hieronder op de foto met de Avrupalı (= Europeaan).

Er staat de komende weken nog vanalles op de agenda. Deze week heb ik examens, daarna ga ik zoals gezegd naar Çanakkale. Normaal gezien vertrekken we zondagavond met een nachtbus en komen we donderdagochtend terug, zodat ik vrijdag hier mijn laatste examen kan afleggen. Voor we weggaan wil Zeliha absuluut nog een feestje geven voor de Belgische meisjes en Leyla heeft me daarnet gevraagd of ik in de laatste week samen met haar naar Eskişehir zou willen gaan. Tuurlijk datte! Ik moet er van profiteren zolang ik hier nog ben, hè.

Eigenlijk hadden we om 19u00 bij Eline in Kızılay afgesproken, maar Soetkin en Lien konden er pas tegen 19u30 zijn. We zouden samen van aan de bushalte een taxi nemen naar Eline. Lien en Soetkin zouden namelijk naar eigen zeggen  Eline’s appartement (op een berg)  nooit zonder verwondingen kunnen bereiken, aangezien ze kortgerokt en hooggehakt zouden komen. Toen ik naar Kızılay onderweg was met de bus verontschuldigde ik mij bij hen omdat ik in de file stond en wel eens 5 minuutjes later zou kunnen zijn. Geen probleem, zeiden ze, zij gingen juist vertrekken, met een taxi. Om een lang en saai verhaal kort te maken: Lien en Soetkin hebben we verdorie een half uur op straat laten wachten tussen roepende feesthoedjesverkopers (BİRLİRABİRLİRABİRLİRABİRLİRA!) terwijl het buiten -5°C was.

Ongeveer tegen 20u00 kwamen we uiteindelijk aan bij Eline. Daar aten we wat hapjes die nog overbleven van kerstavond (wees gerust, het waren diepvrieshapjes) en dronken we alvast iets. Tegen 22u00 was het tijd om naar Murphy’s (dansclub van het Hilton Hotel) te gaan. Ik trok mijn ogen nogal open toen bleek dat Lien haar mini-jurkje plots niet meer zo hard opviel tussen al die andere kortje rokjes! Alle vrouwen hadden zich heel mooi opgemaakt en het zag er echt een chique bedoening uit.

We werden naar een tafel geleid en daar stonden alvast kleine hapjes klaar. Ook kregen we meteen ons eerste gratis drankje van de avond: meyveli kokteyl (= een soort punch). Aan de tafel naast ons hadden we al een tijdje een vrouw van ongeveer 40 jaar zien zitten. Ze was een beetje te rond voor haar rode kleedje, maar amuseerde zich duidelijk erg goed op haar eentje. Dat dachten wij toch, tot we haar plots rond iets voor middernacht zagen huilen. Mijn hart brak! Wij waren met een groep van zes jonge mensen heel de tijd aan het dansen en aan het onnozel doen en zij zat helemaal alleen in een dansclub op oudejaarsavond. Toen we enkele minuten voor de aftelling richting dansvloer gingen passeerden we langs haar en deed ik teken van: “Kom mevrouwtje, we gaan Nieuwjaar vieren!”. Ze was na Lien de tweede die ik kuste in 2009 en zag er toch al een pak gelukkiger uit. De hele avond is ze bij ons gebleven en heeft ze met ons mee gedanst. Soetkin heeft zelfs haar hele levensverhaal mogen horen! Tegen 03u00 zag ik ze plots opnieuw wenen en een beetje erna was ze nergens meer te bespeuren. Het ga je goed, vreemd vrouwtje!

Met of zonder gekke dame, wij hebben ons kostelijk geamuseerd! Hoewel we zoals ik al zei zoveel drank konden krijgen als we maar wilden, is niemand van onze bende boven de pot geëindigd. Hoera voor ons! In de prijs van 100 YTL was trouwens ook eten inbegrepen. Dat was helemaal gene vette: een beetje pasta met een scheet ketchup op en wat later een kom soep. De pasta ging er nog wel in, maar hete mercimek çorbası (= linzensoep) terwijl je al de hele tijd fruitige cocktails zit te drinken? Nee, dank je.

Er waren trouwens ook enkele danseressen: twee magere meisjes in sexy kerstoutfit en dan nog een rubensiaanse buikdanseres die naar Soetkin haar borst greep.

Om 04u00 waren er al vrij veel mensen weg en werd de muziek duidelijk met opzet zachter. Ze wilden de mensen dus subtiel vragen om stillekesaan naar huis te gaan. Wij genoten nog snel van de laatste danspasjes: na ‘Hotel California’ van The Eagles konden we de avond perfect afsluiten. Liene, Ahmet en ik besloten een taxi te nemen tot aan de meşrutiyet caddesi en vanaf daar een nachtbus te nemen. Soetkin had ons namelijk verteld dat er op oudejaarsavond de hele nacht bussen zouden rijden. Zo’n goeie 20 minuten hebben we staan wachten, maar nergens waren er bussen te bespeuren. In die tijd zagen we een ongeluk gebeuren (een auto reed gezellig een glazen hek omver, waarna hij nog even wat trappen afreed, maar gelukkig was er niemand gewond) en vroren onze teentjes er bij -7°C bijna af. Uiteindelijk zijn we dan maar in een taxi gestapt en tegen iets over 05u00 lag ik moe maar gelukkig in mijn bedje.

Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens een nieuwjaarsbrief schreef. Vroeger mochten we simpelweg een rijmpje uitkiezen en dat dan in schoon schrift op een nieuwjaarskaart schrijven, of we konden gewoon luidkeels roepen: “Liefste meter, honderd frank is goed, duizend nog veel beter!” Maar nu ben ik ouder en moet ik het op een andere manier zien te doen. Let op, ‘t zal niet zo schattig zijn als vroeger!

Eerst en vooral wil ik iedereen een warm en leuk jaar toewensen, een goede gezondheid, veel gelach en lieve vrienden. Ik hoop dat 2009 voor iedereen een geweldig jaar wordt. Zo’n nieuw begin geeft je weer de kans om goede voornemens te nemen. Wil je dit jaar écht eens beter je best doen op school, een goed lief vinden of je oud lief buitensjotten, vermageren of verdikken, meer en gezonder koken, stoppen met roken…? Veel succes ermee!

Weet dat ik jullie allemaal heel erg mis, hoewel ik mij hier enorm goed voel in Toerkieland. Farah komt altijd terug, weet je wel? Oh ja, denk om 23u00 eens aan mij, hè. Dan gaan wij hier uit de bol met sınırsız yerli içki (= onbeperkte binnenlandse drank)!

Gelukkig Nieuwjaar!
Gutes neues Jahr!
Yeni yılınız kutlu olsun!

Jullie kapoen

Farah

Tijdens onze wandeling kwamen we plots een groepje jonge mensen tegen die een sneeuwman aan het maken waren. Leyla gaf meteen haar pet af, een wortel werd in stukjes gebeten om ogen, een neus, een mond, knoopjes en zelfs een broche te maken en twee takjes moesten op armen lijken. We kenden die mensen helemaal niet, maar voor we het wisten stonden we ermee op de foto en hadden we een leuke babbel.

Na de fotoshoot wisselde ik met een meisje e-mailadressen uit zodat we elkaar onze foto’s konden sturen. We namen afscheid op een typisch Turkse manier: Çok teşekkürler! – Hayır, biz teşekkür ederiz! – Vallah, biz teşekkür ederiz! etc. (= Heel erg bedankt! – Neen, wij bedanken jullie! – Neen, echt, wij bedanken jullie!)

Een beetje verder zag ik plots enkele fitnesstoestellen staan. Heel vreemd, zomaar in de tuin van DSİ. Hoewel alle toestellen natuurlijk vol sneeuw lagen, wilden we ze toch eens uitproberen. Er waren toestellen voor de armen, de benen, de rug, etc.

En van onnozel te doen krijg je natuurlijk honger. Normaal gezien zou Leyla hamsi (dit zijn verse ansjovisjes, echt héérlijk!) klaarmaken, maar ze had geen zin om te koken. Ik stelde voor om pide (= Turkse pizza) te gaan halen en dat vond ze een geweldig idee. Er is in de tuin van DSİ een zaak waar ze pide verkopen, dus wij daarheen. Terwijl we wachtten op de pide hebben we nog een paar foto’s gemaakt.

Nadat de pide klaar was, moesten we nog vijf minuutjes stappen tot bij ons appartement. Toen ik een onberoerd stukje sneeuw zag liggen, kon ik het echt niet laten om er gelijk in de filmkes een engelfiguur in te maken.

Toen we thuis kwamen was mijn broek uiteraard kletsnat, maar even een andere broek aandoen, Ali doen schaterlachen met de woorden “Kıçım dondu ya!” (= Mijn gat is bevroren!) en het was tijd om met tintelende teentje de heerlijke pide op te smullen!

Vanavond blijf ik eens gezellig thuis. Leyla en Ali hadden zin om een film te bekijken, dus heb ik “One Flew Over the Cuckoo’s Nest” voorgesteld. Ik heb de film al eens gezien en ben benieuwd of hij hen zal bevallen, maar ik vermoed van wel.

PS: Ik wil niet naar huis.